deneme1

Gece saat 02:17.

Efe bilgisayar ekranına boş boş bakıyordu.
Odasında sadece fanın uğultusu ve ara sıra gelen telefon titreşimleri vardı.

Ama bu seferki farklıydı.

Telefonu eline aldı.
Ekranda numarasız bir mesaj duruyordu:

“Sakın kapıyı açma.”

Efe kaşlarını çattı.
“Yine saçma bir spam...” diye mırıldandı.

Tam telefonu bırakacakken ikinci mesaj geldi:

“Ciddiyim. Şu an kapının önünde olan şey insan değil.”

Efe’nin içinden bir ürperti geçti.

Yavaşça başını kaldırıp kapıya baktı.
Koridordan sızan loş ışık kapının altından odaya ince bir çizgi gibi giriyordu.

Ve o anda…

kapının altından geçen bir gölge gördü.

Ama sorun şuydu:

Efe evde yalnızdı.

Kalbi hızlanmaya başladı.
Telefon yine titredi.

“Işığı kapatma. O zaman seni fark eder.”

Efe nefesini tuttu.

Kapının diğer tarafından…

yavaş yavaş tıklama sesi gelmeye başladı.

tık… tık… tık…

Sanki bir şey…
kapının yerini ölçüyordu.

Efe geri çekildi.
Ama o sırada telefonu bir kez daha titreşti.

Bu sefer gelen mesaj…

Efe’nin kanını dondurdu:

“Yanlış odaya baktın.”

Efe dondu kaldı.

Çünkü mesajın geldiği anda…

dolabın kapağı yavaşça aralandı.

Ve içeriden…

iki tane göz parladı. Efe'nin nefesi boğazında düğümlendi. O gözler... insan gözlerine benzemiyordu. Çok büyük, çok parlak ve hiç kırpışmıyorlardı. Sadece ona bakıyordu. Hareketsiz, sessiz. Telefon yine titredi ama Efe bakmaya cesaret edemedi. Gözlerini o parlayan çiftten ayıramıyordu. Dolabın kapağı milim milim açılmaya devam ediyordu ve içeriden hafif bir hışırtı geliyordu. Sanki bir şey... sürünüyordu. Efe'nin eli titreye titreye telefona uzandı. Ekranda yazan son mesaj: "Nefesini tutma. O kokunla seni buluyor." Ama artık çok geçti. Çünkü dolabın içindeki şey... yavaşça dışarı çıkmaya başlamıştı.